Τεφροδόχος: μια συνειδητή επιλογή μνήμης και σεβασμού
from: tefrodoxoi.gr
Αποφεύγουμε λέξεις που μας φέρνουν κοντά στην πιο δύσκολη αλήθεια της ζωής. Αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την απώλεια. Η «τεφροδόχος» ανήκει σε αυτές τις λέξεις.
Όμως δεν κρύβει ψυχρότητα. Εκφράζει μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη: να δώσουμε νόημα στον αποχαιρετισμό.
Επιλέγουμε, δεν φοβόμαστε
Σήμερα, στην Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζουμε την αποτέφρωση ως ταμπού. Την επιλέγουμε όλο και πιο συχνά.
Αλλάζουμε τρόπο ζωής. Μετακινούμαστε. Ζούμε σε διαφορετικές πόλεις, διαφορετικές χώρες. Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, αναζητούμε λύσεις που μας επιτρέπουν να κρατάμε τους ανθρώπους μας κοντά.
Δεν αποφεύγουμε την απόφαση. Την παίρνουμε συνειδητά.
Μετατρέπουμε τη μνήμη σε παρουσία
Δεν αντιμετωπίζουμε την τεφροδόχο ως αντικείμενο· τη μετατρέπουμε σε σημείο μνήμης.
Κρατάμε κοντά μας τον άνθρωπο που αγαπήσαμε. Δημιουργούμε έναν προσωπικό χώρο σύνδεσης. Επιλέγουμε πού και πώς τον τιμούμε.
Δεν ακολουθούμε απλώς τυπικές διαδικασίες· δίνουμε εμείς το νόημα.
Άλλωστε, όπως λέει και η λαϊκή σοφία, «ο άνθρωπος ζει όσο τον θυμάσαι».
Και εμείς επιλέγουμε να θυμόμαστε ενεργά.
Σεβόμαστε χωρίς να συγκρούουμε
Η Ορθόδοξη Εκκλησία στηρίζει την ταφή ως πράξη πίστης και παράδοσης.
Η Πολιτεία κατοχυρώνει, με τον Ν. 3448/2006 και τις επόμενες ρυθμίσεις, την αποτέφρωση ως επιλογή.
Δεν επιλέγουμε πλευρά. Σεβόμαστε τον άνθρωπο.
Δεν συγκρούουμε αξίες. Συνθέτουμε πραγματικότητες
Αντιμετωπίζουμε την αλήθεια της εποχής
Σκεφτείτε μια οικογένεια που ζει σε διαφορετικές χώρες. Δεν μπορεί να φροντίσει έναν τάφο. Δεν μπορεί να διατηρήσει καθημερινή παρουσία.
Η τεφροδόχος δεν απλοποιεί απλώς μια διαδικασία. Διατηρεί τη σχέση.
Δίνει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να κουβαλούν μαζί τους τη μνήμη — όχι ως βάρος, αλλά ως συνέχεια.
Αναγνωρίζουμε το συναίσθημα και προχωράμε
Δεν παίρνουμε εύκολα αποφάσεις γύρω από τον θάνατο. Διστάζουμε, σκεφτόμαστε, πονάμε.
Άλλοι βρίσκουν παρηγοριά στην τεφροδόχο. Άλλοι νιώθουν απόσταση.
Δεν κρίνουμε — κατανοούμε.
Γιατί δεν διαχειριζόμαστε απλώς μια διαδικασία· δίνουμε νόημα σε έναν αποχαιρετισμό.
Κρατάμε το ουσιαστικό
Δεν κρατάμε τον άνθρωπο ούτε με τον τάφο ούτε με την τεφροδόχο.
Τον κρατάμε με τη μνήμη.
Τον κρατάμε με την αγάπη.
Τον κρατάμε με τις στιγμές που ζήσαμε.
Εμείς επιλέγουμε τον τρόπο· η ουσία όμως δεν αλλάζει.
Δεν αντιμετωπίζουμε την τεφροδόχο ως ρήξη με το παρελθόν. Τη χρησιμοποιούμε ως πράξη σεβασμού στο παρόν.
Κρατάμε σταθερό κάτι πιο σημαντικό: την αξιοπρέπεια του αποχαιρετισμού.
Γιατί στο τέλος δεν μας ορίζουν οι επιλογές μας για τον θάνατο·
μας ορίζει ο τρόπος που αγαπήσαμε.
